Scoring a windykacja: Dlaczego przedsiębiorstwa inwestują w działy windykacji

Przedsiębiorstwa inwestują w działy windykacji – dlaczego?

Windykacja należności – proces ten polega na monitoringu i egzekwowaniu terminowego otrzymywania należności. W związku z tym, iż powszechnymi sytuacjami są opóźnienia w spłacie zobowiązań kontrahentów, osoby odpowiedzialne za windykacje przy pomocy danych z wywiadowni gospodarczych, wewnętrznego systemu oraz giełd ładunków, na bieżąco monitorują sytuacje finansową dłużników oraz przypominają o wymagalnym terminie płatności. Z jednej strony przedsiębiorstwo stara się dbać o dobre relacje z klientami, z drugiej, aby funkcjonować musi mieć środki na finansowanie bieżącej działalności. Średnie, realne terminy płatności za usługi wynoszą 90 dni (licząc od momentu wykonania usługi). Przez ten okres czasu sytuacja finansowa dłużnika, może ulec zmianie (w stosunku do wstępnej weryfikacji przy akceptacji zlecenia).

ryzyko kredytowe pieniadze

Zatem w trakcie wstępnej weryfikacji dłużnika należy przeprowadzić proces scoringu, nadać rating i przydzielić limit – wygląda to na czystą teorię, bo co jeżeli limit jest zbyt niski? Wtedy możemy świadomie decydować, negocjować, występować o zabezpieczenie, a jeżeli biznes first i pojedziemy „bez trzymanki”, to przynajmniej wiadomo, na kogo uczulić windykatorów i monitoring spływu należności. 

RAFAKO

PBG wprowadzi na koniec czerwca odpis aktualizujący o wartości prawie 99 mln PLN. Jest to wynik przeprowadzonego testu oceniającego utratę wartości inwestycji w akcje spółki Rafako

Po co scoring?

Scoring służy do diagnostyki wyprzedzającej podjęcie decyzji o rozpoczęciu współpracy z innym podmiotem gospodarczym. Nie jest też precyzyjną prognozą zmian jego sytuacji finansowej – nie wszystko o danym podmiocie jest zawsze wiadome osobom przygotowującym tę ocenę. Jest to raczej pewna hipoteza co do tej sytuacji np. w okresie roku, czy kontraktu, do której należy podchodzić w odpowiednią ostrożnością, analizując także stale rozwój sytuacji w otoczeniu badanego podmiotu.

Budowanie karty scoringowej

Scoring, (karta scoringowa, albo model scoringowy), jako produkt finalny jest zbiorem kilku zazwyczaj, ok. 8–10 cech, za które – w zależności od poziomu cechy – przyznawane są punkty. Suma określa ocenę punktową klienta. I choć jest to tylko kwestia umowna, zwyczajowo im wyższa ocena punktowa, tym kontrahent jest lepiej oceniany. Jednakże to, jak definiuje się klienta lepszego, uzależnione jest od celu zastosowania karty scoringowej i jest uwzględniane w procesie jej budowy. Zdecydowana większość kart scoringowych służy do oceny wiarygodności kredytowej i ocenia prawdopodobieństwo niewypłacalności, dlatego im wyższa ocena (ilość punktów), tym niższe prawdopodobieństwo bankructwa[1].

[1] Z. Kordecki, Budowanie karty scoringowej, w: „Miesięcznik Finansowy Bank” 2010, nr 09.