W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku rynek derywatów kredytowych zaczął się rozwijać zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i Europie, osiągając największą dynamikę wzrostu ze wszystkich rynków instrumentów pochodnych[1]. Impulsem do rozwoju tego rynku jest wzrost ryzyka kredytowego od 1997 r. Transakcje są zawierana zazwyczaj na rynku pozagiełdowym. Ich realizacja związana jest z upadłością partnera biznesowego, lub jego niewywiązania się ze zobowiązań. Dlatego niektóre z tego typu instrumentów umożliwiają oddzielenie zabezpieczenia przed bankructwem klienta od braku wywiązania się ze zobowiązań. Zawarcie transakcji na tym rynku umożliwia przeniesienie na trzecią stronę ryzyka związanego z partnerem biznesowym zawieranych umów. Zatem derywaty kredytowe umożliwiają poprawę potencjału zarządzania ryzykiem kredytowym, poprzez jego dywersyfikację w wyniku zmiany profilu tego ryzyka w następstwie transakcji rynkowych (na rynku ryzyka kredytowego). Derywaty kredytowe umożliwiają efektywne wydzielenie ryzyka kredytowego z globalnego profilu ryzyk przedsiębiorstwa, czy produktów. W ich wyniku następuje przeniesienie tego ryzyka z portfeli, które go nie akceptują do tych, które są skłonne go zaabsorbować[2], co umożliwia osiągnięcie adekwatności kapitałowej przez przedsiębiorstwo oraz ograniczenie koncentracji ryzyka kredytowego. Przedsiębiorstwo wyeksponowane na ryzyko kredytowe ma w takiej sytuacji wybór, czy przyjąć bierną postawę i zarządzać profilem tego ryzyka w dotychczasowy sposób, czy aktywnie zawierać transakcję na rynku instrumentów pochodnych ryzyka kredytowego, dostosowując swoją ekspozycję do jego oczekiwanych poziomów w momencie zmian sytuacji finansowej partnerów biznesowych.
[1] Pomimo tego należy postrzegać wiąż ten rynek jako rozwijający się. Przykładem na to są opóźnienia w potwierdzaniu transakcji, co zwiększa ryzyko działania na nim. Innym problemem na rynku derywatów kredytowych jest niedoskonałość cenotwórstwa, które nie zawsze jest w stanie brać pod uwagę korelacje pomiędzy produktami, co ogranicza zasadniczo możliwość stosowania VaR. Zob.: BoE says back-office delays still a risk, w „Risk” 2005, nr 9.
[2] Jedną z istotnych cech derywatów kredytowych jest możliwość przeniesienia ryzyka kredytowego bez włączania w ten proces partnera, którego dotyczy to ryzyko. Pozwala to uniknąć potencjalnego ryzyka, związanego z pogorszeniem relacji z partnerami biznesowymi, które może wystąpić w przypadku zastosowania innych narzędzi ograniczania ryzyka kredytowego.